درمان تندی ضربان قلب با اَبلیشن (Ablation)

موضوع : ابلیشن




 دریافت فایل PDF 


 آيا پزشك به شما "اَبلیشن" را توصيه كرده است؟ آيا شما ونزديكانتان نگراني ها يا سوالاتی راجع به آن داريد؟ اين متن در پاسخ به بسياری از سوالات شما میتواند مفید باشد.

 

ابليشن چيست؟

ابليشن يك تكنيك غيرجراحی است كه بوسیله آن يك مسير غيرطبيعی الكتريكی در قلب كه ضربانات غيرطبيعی (آريتمی) را ايجاد كرده است از ميان برداشته می شود. خوشبختانه سالها است که امکان انجام این روش در کشور ما فراهم شده است و تاکنون به کمک آن ده ها هزار بیمار به خوبی درمان شده اند.

متخصصان برای انجام  اين روش  کاتِتِرها (Catheters یا سيمهای مخصوص بلند و قابل انعطاف) را از راه رگهای پا به داخل قلب می فرستند تا محل ایجاد ريتم غيرطبيعی را بررسی کنند. سپس   کاتتر ديگری را نزديك مسيرالکتريكی غيرطبيعی قرارداده و از آن امواج رادیویی بخصوصی (Radiofrequency) را عبور ميدهند. انتهای سيم گرم ميشود و باعث از بین بردن ناحيه بسیار كوچكی در قلب كه از آن مسير هدايتی غيرعادی عبور ميكند ميشود.

مطالعه الكتروفيزيولوژی (Electrophysiologic Study) و ابليشن

مطالعه الكتروفيزيولوژی یک روش تشخیصی است که به بررسی سیستم الکتریکی قلب گفته می شود. این کار برای بررسی سلامت سیستم طبیعی الکتریکی قلب و نوع ومحل اختلال این سیستم (آریتمی) مهم است. شما ممكن است قبلا تحت مطالعه الكتروفيزيولوژی قرارگرفته باشيد. اما اگر اولين باراست که برای شما  مطالعه الكتروفيزيولوژی انجام می شود، معمولا پزشك تصميم می گيرد که در همان جلسه ابليشن یا درمان آریتمی را نيز انجام بدهد. بنابراین تفاوت اصلی بين اين دو كار اين است كه در مطالعه الكتروفيزيولوژی نوع ومحل بيماری تشخيص داده ميشود ولی ابليشن کاری است که پس از مطالعه الكتروفيزيولوژی جهت درمان قطعی بيماری انجام می شود.

 

قلب چگونه كار ميكند؟                                                          

قبل از توضيح بيشتر راجع به ابليشن، شناخت عملكرد قلب می تواند كمك كننده باشد.

قلب، يك پمپ عضلانی

قلب يك عضو عضلانی است كه خون را به تمام بدن پمپ ميكند. قلب دارای چهار حفره است که دو حفره در بالا و دو حفره در پائين قرار دارند. حفره های بالائی در هر طرف دهليز ناميده ميشوند كه خون بازگشتی از اعضاء بدن را دريافت و جمع ميكنند و به حفره های پائینی می ریزند. دو حفره پائينی در هر طرف بطن ناميده می شوند كه خون را به بدن پمپ مي كنند.

چها رحفره با هم بصورت هماهنگ كار می كنند و با به جريان افتادن خون، اكسيژن و مواد غذائی به تمام بدن می رسد. 

 

سیستم الکتریکی قلب

انقباضات منظم قلب وابسته به یک شبكه الكتريكی هستند كه امواج الكتريكی را به تمام قلب هدايت ميكند.

در حالت عادی محل ايجاد امواج الكتريكی قلب "گره سينوسی" (Sinus node) است كه در بالای دهليز راست قرار دارد. گره سينوسی در نقش باطری قلب عمل كرده، ضربان قلب را شروع می كند. بعد اين جريان الكتريكی به سرعت از طريق رشته های عضلانی مخصوصی كه مانند يك سيم امواج را هدايت می كنند در تمام دهليزها پخش ميشود و باعث انقباض آنها و ورود خون به بطنها ميشود.

از دهليز، جريان الكتريكی به "گره دهليزی- بطنی" (Atrioventricular Node) كه بين دهليز و بطن قرار گرفته است میرسد. گره دهليزی- بطنی مانند يك ايستگاه عمل ميكند که باعث تاخير در عبور جريان الكتريكی قبل از رسيدن به بطنها میشود تا خون فرصت کافی پیدا کند که از دهلیزها وارد بطن ها شود.

 

 آریتمی یا ضربانات غيرطبيعی قلب 

آريتمی يا ضربان غيرطبيعی قلب، ممکن است بصورت تغيير در سرعت  و يا نظم ضربانات قلب باشد. در جريان آريتمی، ضربان قلب ممكن است بيش از حد آهسته، بسيارتند و يا نامنظم باشد.

آريتمی ممكن است به شكلهای مختلف تظاهر كند. ميتواند به صورت احساس لرزش يا ريزش در سينه باشد (طپش قلب). ممكن است باعث احساس سبكی در سر شود يا به صورت حملاتی همراه با بيهوش شدن باشد. گاهی هم با درد سينه همراه است.

در مواردی نیز آريتمی علامت مهمی ندارد و بيمار به آن توجه نمی كند. اما وقتی ضربان قلب به حدی كند يا تند باشد كه در عملكرد قلب بعنوان يك پمپ اختلال ايجاد كند می تواند بیمار را با خطری جدی مواجه کند.

 

 چگونه آريتمی توسط پزشك تشخيص داده ميشود؟

 اگر پزشك در بررسی مشکلات شما به وجود آريتمی شك داشته باشد، ميتواند از يك يا چند روش تشخيصی برای تائيد تشخيص و یافتن ارتباط آن با علائم شما استفاده كند.

گرفتن نوار قلب يك روش ساده است كه بوسيله آن فعاليت الكتريكی قلب شما ثبت می شود. در نوارقلب يك سری امواج  رسم می شوند كه نشان دهنده وقايع الكتريكی قلب هستند. با بررسی دقيق اين وقايع الكتريكی، پزشك ممكن است قادر به تشخيص نوع آريتمی باشد. 

هولتر مانيتورينگ (Holter monitoring) يعنی ثبت وقايع الكتريكی قلب (مانند نوار قلب) ولی به صورت مداوم و طولانی تر (24 ساعت یا بیشتر). در طی اين مدت بيمار می تواند زندگی عادی  خود را ادامه دهد. اين روش وقتی كاربرد دارد كه آريتمی در هنگام گرفتن نوار قلب معمولی در حال استراحت مشخص نباشد.

"واقعه نگار" (Event recorder) وسيله دیگری است كه قادر است برای یک زمان طولانی تر يعنی چندين روز يا چند هفته به بيمار متصل باشد یا همراه بیمار باشد و اختلالات ريتمی را كه به ندرت اتفاق می افتند ثبت كند. وقتی علائم ايجاد شدند، بيمار يا اطرافيان با فشار یک دكمه دستگاه را فعال كرده و امواج قلبی ثبت می شوند.

تست ورزش به پزشك اجازه می دهد که فعاليت الكتريكی قلب را حين ورزش ثبت كند. اين روش برای آريتمی هائی به كار می رود كه در حال استراحت ايجاد نمی شوند و بیشتر با فعالیت ارتباط دارند.

وقتی روشهای فوق نتوانند اطلاعات لازم را به پزشك بدهند، مطالعه الكتروفيزيولوژی لازم است تا دقيقاً مشخص شود كه مشكل چيست و چگونه می توان آن را درمان كرد.

بررسی الكتروفيزيولوژی بخصوص در بيمارانی كه سابقه آريتمی های خطرناك دارند و يا در كسانی كه آريتمی آنها با روشهای ديگر قابل تشخيص نيست كاربرد دارد.

 

ريتم های غيرطبيعی سريع

ابليشن برای درمان بسیاری از انواع ضربانات تند قلب بكار می رود. در اين جا به صورت خلاصه توصيفی از شایعترین آريتمی هایی كه با ابليشن قابل درمان هستند ذكر می شود.

ريتمهای سريع فوق بطنی (Supraventricular Tachycardia)

اين آريتمی ها بصورت ضربانهای سريع از حفرات فوقانی قلب شروع می شوند. علت آن ممكن است حضور يك راه هدايتی اضافی در دهليز، گره دهليزی- بطنی  و يا بين دهليز و بطن باشد.

   مسیر چرخشی  در گره دهليزی - بطنی (Atrioventricular Nodal Reentrant Tachycardia)

این نوع، شايعترين عامل ريتمهای سريع و منطم فوق بطنی است. در اين حالت، مسير اضافی در گره دهليزی- بطنی یا در کنار آن وجود دارد.  اگر جريان الكتریکی وارد اين مسير اضافی شود، ممكن است بصورت چرخشی در يك مسیر حلقوی بچرخد. اين باعث می شود که قلب با هر كدام از اين چرخش ها يك بار انقباض پيدا كند و نتيجه آن ایجاد ضربانات خیلی سريع و منظم است.

 

 

 

    ولف - پاركينسون - وايت (WPW, Wolff-Parkinson-White Syndrome)

دومین شکل شایع ريتمهای سريع فوق بطنی وجود يك مسير هدايتی اضافی (مانند یک سیم اضافی یا یک پل ارتباطی) در محل اتصال دهليزها و بطنها است. به اين مسير اضافی، راه فرعی (Accessory pathway) می گویند. وجود اين مسير زمينه را برای عبور جريان الكتريكی از دهليز به بطن بدون عبور از گره دهليزی - بطنی مهيا می كند.

در بيمارانی که ولف- پاركينسون- وايت دارند، آريتمی با عبور جريان از گره دهليزی- بطنی به بطن و برگشت  آن از طریق راه فرعی به  دهليز شروع میشود. اگر جريان به صورت مداوم در اين مسير بچرخد، باعث انقباض قلب در هرچرخش می شود. بدین ترتیب، قلب بصورت منظم ولی با تعداد ضربان زيادی منقبض میشود (معمولاً 150-250 بار در هر دقیقه). تعداد ضربانات قلب گاه به حدی بالا است که ممکن است بیمار را به مخاطره بیندازد.

 

    فيبريلاسيون دهليزی (Atrial Fibrillation)

در فيبريلاسيون دهليزی، نقاط مختلف دهليزها به صورت غيرهماهنگ امواجی را ايجاد می كنند. در نتيجه دهليزها ضربانات خيلی سريع اما غيرمؤثری دارند. گره دهلیزی- بطنی باعث می شود که فقط بعضی از این امواج دهلیزی به بطن ها برسند. ضربان قلب در اين حالت نامنظم، غيرعادی و معمولاً (اما نه هميشه) سريع است.  فيبريلاسيون دهليزی ممكن است که بصورت حمله ای هر چند وقت يكباربروزكند و يا ممكن است به صورت هميشگی و مزمن باشد.

در شرایط بخصوصی، این اختلال ریتم ممکن است باعث شود خون در داخل دهلیزها لخته شود. به حرکت درآمدن این لخته ها میتواند به سکته مغزی یا عوارض دیگری منجر شود.

بعضی از بیماران "ولف- پاركينسون- وايت" دچار حملات فيبريلاسيون دهليزی می شوند و ضربان قلب آنها تا حد خطرناکی بالا می رود. این بیماران نیاز به درمان فوری دارند.

امروزه درمان قطعی این آریتمی نیز با استفاده از دستگاه های جدید سه بعدی امکان پذیر است.

 

 

      فِلاتر دهلیزی (Atrial Flutter)فلاتر دهلیزی

در فلاتر دهلیزی امواج الکتریکی در یک حلقه بزرگ دور تا دور دهلیز راست می چرخند و باعث می شوند که دهلیزها با ضربانی حدود 300 بار در دقیقه منقبض شوند.

گره دهلیزی- بطنی معمولاً مانع از انتقال همه این امواج به بطن ها می شود بطوریکه در اغلب موارد ضربان بطن ها (نبض) نصف دهلیزها یعنی حدود 150 بار در دقیقه است.

این آریتمی نیز که در افراد مسن شایعتر است، امروزه به خوبی با ابلیشن قابل درمان است.

 

 

ريتم های سريع بطنی (Ventricular tachycardia)

در اين حالت راههای الكتريكی غيرطبيعی در بطن قرار دارند. اگر يك جريان الكتريكی به مناطقی از عضله قلب كه به دنبال حمله قلبی ويا بيماريهای ديگر آسيب ديده اند وارد شود، ممکن است وارد یک مسیر حلقوی (مثلاً دور ناحیه صدمه دیده) شود و شروع به حالت چرخشی بكند. اين باعث می شود كه با هر چرخش، بطنها منقبض شوند و يك ضربان تند قلب ايجاد شود.

اين ضربانهای سريع بطنی معمولاً خود بخود قطع نمی شوند اما آنچه بیشتر باعث نگرانی است، توانائی تبديل شدن آنها به اختلالات خطرناك تر ريتم قلب و ايست قلبی است.

در بعضی دیگر از این بیماران عضله قلب سالم است ولی در بطن، یک کانون غیر طبیعی وجود دارد که می تواند با سرعت بالایی امواج الکتریکی را ایجاد کند و به نقاط دیگر قلب بفرستد.

 

درمان اختلالات ريتم سريع قلب

روشهای مختلفی برای درمان ريتمهای غيرطبيعی سريع قلب وجود دارند:

داروهای ضد آريتمی با تغیير امواج الكتريكی قلب عمل می كنند. اين داروها ممكن است بتوانند از شروع ريتمهای نامنظم یا سريع پيشگیری كنند. نکته مهم این است که داروها قادر به از بین بردن کانون آریتمی نیستند فقط تا زمانی که مصرف می شوند ممکن است آریتمی را مهار کنند. گرچه داروها به وفور تجويز می شوند ولی متاسفانه در بسياری از موارد چندان مؤثر نيستند و ممكن است با عوارض مهم و کشنده ای نیزهمراه باشند.

دفيبريلاتور داخلی (آی سی دی، ICD or Implantable Cardioverter Defibrillator) وسيله ای است كه داخل بدن تعبيه می شود و ميتواند  در صورت لزوم با فرستادن امواج الکتریکی یا دادن شوك الكتريكی ريتم قلب را به حالت طبيعی برگرداند. اين دستگاه ها نقش مهمی در درمان بيمارانی كه اختلال ريتم كشنده دارند بازی می كنند.

عمل جراحی در موارد نادری ممكن است كمك كننده باشد. در طی عمل جراحی، جراح مسيرهای الكتريكی غيرطبيعی يا نواحی غيرطبيعی كه ايجاد آريتمی می كنند را بر می دارد.

ابليشن يك روش غيرجراحی است كه ناحيه ای را كه دارای راه غيرطبيعی است با امواج رادیویی بخصوص از بين می برد.

   مزیّت ابليشن

مصرف داروهای ضد آريتمی همانگونه که گفته شد ممکن است با عوارض مهم و خطرناکی همراه باشد. علاوه بر اين، داروها درمان قطعی نیستند و مصرف این داروها بايد تا آخر عمر ادامه يابد. دفیبريلاتور داخلی عمدتاً در بيمارانی كه اختلال ريتم كشنده دارند و با روشهای دیگر قابل درمان نیستند بکار می روند. اعمال جراحی متأسفانه کمتر موفق هستند و با ریسک بالایی همراه هستند. در مقابل، ابليشن يك روش نسبتا بی خطر است كه می تواند بيماری را برای هميشه خوب كند.

 

چگونگی انجام ابليشن

معمولاً بيماران در همان روز ابليشن بستری می شوند و معمولاً صبح روز بعد می توانند مرخص شوند. يكسری آزمايشهای معمول شامل نوار قلب و آزمايش خون انجام می شوند (آزمايشات خونی ممكن است يك يا دو روز قبل از بستری نیز انجام شوند).

پزشك انجام دهنده مروری بر شرح حال پزشكی شما كرده و شما را معاينه می كند (شما ممكن است چند روز قبل از ابليشن توسط پزشك ويزيت شده باشيد).

پزشك راجع به ابليشن، هدف آن، اثرات آن و خطرات احتمالی توضيح ميدهد. اين برای شما وقت بسيار خوبی برای پرسيدن سوالات و مهمتر از همه بيان احساسات و نقطه نظراتتان راجع به ابليشن است.

يك پرستار به شما کمک می کند آن  نواحی را كه قرار است از آنجا کاتتر ها گذاشته شوند تميز كرده و بتراشید. در اكثر بيماران از كشاله ران و در موارد نادری از نواحی بازو، شانه و گردن استفاده می شود. تميز كردن وتراشيدن موی این نواحی، گذاشتن کاتتر ها را آسانتر كرده و از بروز عفونت پيشگيری می كند.

يك سرم به بازوی شما وصل می شود. اين اجازه ميدهد که در صورت لزوم بتوان از آن طریق، دارو را به صورت مستيقم داخل  وريد تزريق کرد. همينطور ممکن است يك آرام بخش به شما داده شود تا احساس راحتی بكنيد.

 

      قبل از انجام ابليشن 

·   از چند روز قبل از عمل در مورد وضعيت داروئی خود با پزشكتان مشورت كنيد. بعضی از داروها از 2 تا 3 روز قبل یا حتی بیشتر بايد قطع شوند و اين كمك ميكند كه نتيجه بررسی دقيقتر باشد.

·  بطور كلی ، شما 4 تا 6 ساعت قبل از عمل نبايد چيزی بخوريد يا بنوشيد (آب به مقدار كم برای مصرف داروها ميتوان نوشيد).

·  با يكی از اعضای فاميل يا دوستان هماهنگی كنيد تا شما را به بيمارستان برساند.

·  ليست تمام داروهایی را كه مصرف می كنيد همراه بياوريد. اين خيلی مهم است كه پزشك شما نام تمام داروهای شما و مقدار مصرف آنها را بداند.

·  اگر سابقه حساسيت به داروئی را داريد به پزشك (و يا پرستار) تذكر بدهيد.

·  خانمهایی که در سن بارداری هستند، اگر احتمال میدهند که باردار باشند باید به پزشک اطلاع دهند.

·  همه مدارك از جمله نوار قلب های گذشته را همراه خود بياوريد.

 

      اطاق ابليشن 

ابليشن در يك اطاق مخصوص و مجهز بنام اطاق الکتروفیزیولوژی (EP lab)انجام می شود.

شما توسط يك تخت سيار به اطاق منتقل می شويد. بعد روی تخت دارای اشعه ايكس قرار می گيريد. این تخت دارای يك دوربين بزرگ و چند نمايشگر تلويزيونی است.

تيم حاضر برای ابلیشن معمولاً شامل دو نفر الكتروفيزيولوژيست (متخصص قلب دارای فوق تخصص اين رشته)، یک یا دو تكنیسين الکتروفیزیولوژی و دو پرستار می باشد.

بعد از قرار گرفتن روی تخت، شما به نمايشگرهای مختلفی وصل می شويد و با پوششهای ضد عفونی شده پوشانده می شوید. افراد حاضر نيز دستكش و لبا س ضد عفونی شده می پوشند.

 

      در حین ابلیشن چه می کنند؟ محل های احتمالی ورود کاتترها

مطالعه الكتروفيزيولوژی و ابليشن خيلی به هم شبيه هستند. اگر قبلاً مطالعه الكتروفيزيولوژی برای شما انجام نشده باشد، پزشك ممكن است تصميم بگيرد وقتی شما در اطاق الكتروفيزيولوژی هستيد هر دو كار را به دنبال هم انجام بدهد كه اين احتمال حتماً قبل از بررسی توسط پزشك با شما مطرح می شود. 

آن نواحی كه قرار است از آنجا کاتتر ها گذاشته شوند (معمولا كشاله ران) بطور كامل با محلول ضدعفونی تميز می شوند. خانم ها توسط پرستار خانم و آقایان توسط پرستار مرد آماده می شوند. برای جلوگیری از اضطراب، جز در موارد ویژه، بیمار در این مرحله با داروی آرام بخش خوابانده می شود. توسط يك سوزن نازك داروی بی حس كننده موضعی داخل پوست تزريق می شود تا ناحيه بی حس شود. سپس يك برش نازك كوچك در پوست داده می شود و از يك سوزن برای ايجاد سوراخی در رگ كه محل ورود کاتتر ها است استفاده می شود.

یك يا چند کاتتر داخل بدن گذاشته شده، در حالی كه حركت آنها در تلويزيون دنبال می شود به داخل قلب هدايت میشوند تا در محلی مورد مطالعه قرار داده شوند.

 

 

     مطالعه الكتروفيزيولوژی مطالعه الکتروفیژیولژی

مطالعه الكتروفيزيولوژی برای این انجام می شود که مشكل ريتم قلب شما تشخيص داده شود. اين قسمت شامل دو مرحله است :

ثبت امواج الكتريكی: کاتترها فعاليت الكتريكی را در نواحی مختلف قلب ثبت كرده و سرعت امواج (جريانهای) الكتريكی را اندازه گيری می كنند.

تحريك الكتريكی قلب: کاتتر ها همچنين برای وارد كردن تحريك الكتريكی به قلب (ايجاد امواج الكتريكی) بكار برده می شوند. بدينوسيله پزشك سعی می كند ريتم های غيرطبيعی قلب را در شرايط كنترل شده ايجاد و بررسی كند.

بدین ترتیب، مطالعه الكتروفيزيولوژی كمك می كند تا محل فعاليت الكتريكی غيرطبيعی در قلب مشخص شود. محل و نوع اختلال ريتمی كه شما داريد، مشخص می كند كه در شرايط شما آیا ابليشن درمان مناسبی است يا خير.

 

 

   ابليشن ابلیشن

برای اينكار، کاتتر مخصوص ابليشن توسط پزشك داخل قلب گذاشته می شود. اين کاتتر نزديك راه الكتريكی غيرطبيعی كه آريتمی را ايجاد می كند قرار داده میشود. سپس توسط امواج رادیویی مخصوص با فركانس بالا (Radiofrequency) نوك اين کاتتر گرم شده و ناحيه بسیار كوچكی از قلب را كه حاوی راه غيرطبيعی است از بین می برد. در نتيجه راه الكتریکی غيرطبيعی ديگر قادر به ايجاد آريتمی نخواهد بود.

 

     آيا ابليشن با كاتتر بی خطر است؟

ابلیشن يك روش تهاجمی است كه نيازمند گذاشتن کاتتر هایی در داخل بدن است. بنابراين دارای خطر مختصری است ولی اين خطرات بسياركم هستند و اين روش، درمانی نسبتاً بی خطر محسوب می شود.

به خاطر داشته باشید که ابلیشن از همه درمان های دیگر اختلال ریتم حتی از مصرف دارو بی خطرتر است.

 

      فوائد ابلیشن

ابلیشن روش نسبتاً بی خطری است كه می تواند مشكلی را كه بیماران سالها از آن رنج می برند بطور دائم بهبود بخشد. در اكثر موارد، اين روش به بیمار اجازه می دهد كه از مصرف داروها برای تمام عمر اجتناب كند و امكان ادامه  يك زندگی كاملا طبيعی را داشته باشد.

 

     در طی ابلیشن شما چه احساسی می كنيد

در حين ابليشن نیازی به بیهوشی نیست. اين كار اصولاً دردناك نيست و شما می توانید بيدار باشید، اگرچه معمولا داروهائی جهت آرامتر شدن یا خواب به شما می دهند.

اگر بیدار باشید معمولاً بكارگيری امواج حرارتی را اصلا احساس نمی كنيد، گرچه ممكن است احساس ناراحتی مختصر در سينه داشته باشيد. ممكن است احساس ناراحتی و خستگی از حالت درازكشيدن طولانی داشته باشيد.

در حين كار، پزشك ممكن است قلب شما را با امواج الكتريكی ضعيف تحريك كند. شما اين امواج را احساس نمی كنيد، ولی ممكن است احساس طپش كنيد. در صورت احساس سبكی در سر، درد سينه و يا تنگی نفس بايد پزشك يا پرستار را مطلع كنيد.

معمولاً آريتمی كه در اطاق الکتروفیزیولوژی ايجاد می شود، خودش بر طرف می شود. اگر باقی بماند پزشك می تواند با استفاده از وارد كردن امواج الكتريكی، بدون اينكه احساس كنيد، آريتمی را متوقف كند. در  موارد نادری ممكن است لازم باشد از شوك الكتريكی برای برگرداندن ريتم قلب به حالت طبيعی استفاده شود. در خارج از اطاق الکتروفیزیولوژی، اين آريتمی ها می توانند خطرناك و كشنده باشند، اما در اطاق الکتروفیزیولوژی افراد با تجربه با امكانات كافی و داروهای لازم برای كنترل اين آريتمی ها وجود دارند. پزشکان، تکنیسین ها و پرستاران حاضر در اطاق، با دقیق ترین روش ها دائما شما را كنترل می كنند.

زمان انجام كار بسته به ويژگی آريتمی شما و بسته به اينكه مطالعه الكتروفيزيولوژی به تنهایی انجام شود يا با ابليشن همراه باشد متفاوت است اما در آریتمی های شایع معمولأ 1 تا  2 ساعت طول می کشد.

 

      بعد از ابليشن

بعد از اينكه كار تمام شد و کاتتر ها خارج شدند، پزشك (يا پرستار) برای 10 تا 20 دقيقه محل گذاشتن کاتتر ها را فشار مختصری ميدهد. اين كار برای جلوگيری از خونريزی انجام می شود.

بعد از عمل، زمانی كه  شما اجازه داريد مايعات و مواد غذائی را شروع كنيد بسته به شرايط دارد ولی معمولا يكساعت بعد به شما اجازه داده می شود.

بعد از برگشت به اطاق خودتان، شما بايد برای 4 ساعت (و گاهی طولانی تر) در تخت بخوابيد تا محل ورود کاتتر ها كاملا بسته شود. در طی اين مدت شما نبايد خم شويد و يا پایي را كه کاتتر ها داخل آن گذاشته شده است بالا بياوريد. برای جلوگيری از حالت خشكی اندام می توانيد مچ پا و انگشتان را حركت بدهيد.

پرستار، نبض و فشار خون شما را مرتب چك می كند و همينطور محل گذاشتن کاتتر ها را كنترل می كند. اگر احساس درد ناگهانی داشتید و يا متوجه خونريزی شديد بايد سريعا به پرستار اطلاع دهيد.

در غالب موارد، ريتم قلب شما در طول شب كنترل می شود. معمولاً پزشك در شب و يا صبح روز بعد شما را ويزيت می كند تا در مورد نتيجه كار با شما صحبت كند. پس از آن شما می توانید بیمارستان را ترک کنید.

       در منزل

·       فعاليت خود را در طی روز اول بعد از ابليشن محدود كنيد. شما باید حركت داشته باشيد تا از لخته شدن خون در پا جلوگیری کنید، ولی نبايد حالت كشش و فشار داشته باشيد و يا چيزهای سنگين را بلند كنيد.

·       پانسمان محل ورود کاتتر ها را می توانید صبح روز بعد برداريد. معمولاٌ روز بعد از ابليشن ميتوانيد حمام كنيد، اما در اين مورد از پرستار سؤال كنيد.

·       قرمزی و تورم مختصر در زير پوست  محل گذاشتن کاتتر ها شايع است و معمولا بعد از 3 تا 4 هفته از بين می رود.

·       در صورتیكه محل گذاشتن کاتتر ها دردناك يا در لمس گرم بود و اگر قرمزی وتورم افزايش يافت و يا تب بالاتر از 38 درجه داشتيد به پزشك خود اطلاع دهيد.

·       برای چند هفته بعد از ابليشن شما ممكن است گهگاه احساس ضربانهای نابجا داشته باشيد. گاه ممكن است احساس طپش قلب كه فقط 2 تا 3 ضربان طول می كشد داشته باشید. اين علائم شايع هستند وبه مرور از ميزان آنها كم می شود.

·       در صورت عود ريتم سريع قلب ويا احساس سرگيجه، درد سينه و تنگی نفس با پزشك خود تماس بگيريد.

·       مطمئن شويد در مورد وضعيت داروئی با پزشك خود هماهنگی كرده ايد كه كدام دارو بايد ادامه يابد وكدام دارو بايد قطع شود.

·        در موقع رفتن به منزل بايد يك نفر از دوستان ويا افراد فاميل رانندگی كند.

 

اَبلیشن برای کدامیک از بیمارانی که آریتمی فوق بطنی دارند توصیه می شود:

Ü   کسانی که حملات مکرر طپش دارند.

Ü   تمام بیمارانی که نیاز به درمان ضد آریتمی برای کنترل طپش قلب دارند.

Ü   بیمارانی که طپش آنها با داروهای ساده کنترل شده است، اما دچار عوارض جانبی این داروها شده اند یا تمایلی ندارند که تا آخر عمر دارو مصرف کنند.

Ü   تمام بیماران "ولف- پاركينسون- وايت" که سابقه آریتمی فوق بطنی (حتی یک حمله) دارند.

Ü   بیماران "ولف- پاركينسون- وايت" که مشاغل حساس مانند خلبانی یا رانندگی وسایل نقلیه عمومی دارند، حتی اگر کاملاً بدون علامت باشند.

Ü   بیماران مبتلا به فلاتر دهليزی

Ü   بیماران مبتلا به فيبريلاسيون دهلیزی که علیرغم مصرف دارو دچار حملات مکرر می شوند، یا بیمارانی که با وجود مصرف دارو ضربان قلب آنها تند است